--------------

มีหญิงสาวคนนึง..

เธอมักจะมายืนที่ริมสระน้ำใต้ต้นจามจุรี

เธอมักจะมายืนอยู่อย่างนี้ทุกวัน..

พอใกล้เวลาตะวันลับขอบฟ้า..

...เธอจะยกมือขึ้นแล้วอธิษฐาน...

เธออธิษฐานว่า....

...ขอให้คนที่เธอรักมีความสุข...

และมีความสุขทุกๆวัน ทุกเวลา และทุกวินาที..

เพราะว่าในวันนี้ และที่ผ่านมา เธอไม่อาจเป็นส่วนหนึ่ง..

ของความสุขในชีวิตเขาได้..

ในวันหนึ่ง...เธอนั่งลงตรงริมสระ และถามตัวเองว่า..

เพราะอะไร?เธอและเขาจึงไม่ได้รักกัน..

เธอส่ายหน้าเบาๆ.....แล้วตอบตัวเองว่า "เรารักกัน"

แต่เราไม่สามารถอยู่ด้วยกัน...

"ไม่อาจเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันได้" ต่างหากล่ะ

เธอนั่งนึกถึงวันแรกๆที่เพิ่งรู้จักกัน

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเค้า

ยังอยู่ในความทรงจำ ความอบอุ่น

ความห่วงใยจากเค้า เธอยังสัมผัสได้

ไม่เคยลืมเลือน ราวกับว่า..

..เธอพึ่งจากเค้ามาเมื่อวานนี้เอง

อาจไม่มีแม้แต่คำพูดสักคำ..ในการร่ำลา..

เธออยากจะพบเค้าอีกสักครั้งหนึ่ง...

และเธอก็จะไม่ขอเอ่ยอะไรสักคำ

เธอจะยิ้มให้เค้า แล้วบอกกับตัวเองว่า...

...คุณมีความสุขอย่างที่ฉันอธิษฐานจริงๆ...

รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าฉันอย่างเห็นได้ชัด

ฉันอาจไม่เห็นด้วยสายตา

แต่ฉันก็รู้ดีว่าภายในใจของฉัน..

ยิ้มกว้างทุกครั้งที่คิดถึงคุณ..

----------------

หวัดดีจ้า เพื่อนที่แวะมา ขอให้มีความสุขในวันแห่งความรัก และมีความรักที่งดงามนะค่ะ