[ กดเบาๆนะจ๊ะ ]

ดีใจจังแม่ทูนหัว.....อ่านแล้วคิดว่าตัวเองเก่งจังเลย โตแล้วน้อ

กาสะลอง..ทุกวันนี้นาที่นี่ มองเรื่องราวของคำว่า รัก ต่างจากเมื่อก่อนโน้นๆๆๆๆๆ

จริงๆๆ นิยามนี้ คำว่า รักของเรานั้นมันแสนจะห่างไกลกับใจเรามากๆๆจนหาไมาเจอแล้ว


แต่คำว่า รักคือการให้ ให้ ให้ แล้วก๊อให้ นั้นมาแทนจริงๆๆๆๆ แค่มุมมองของเราต่างจาก

เมื่อก่อนอย่างเมื่อก่อนนั้น ฝันคิดว่า ของเรา แต่มันไม่ใช้เลย ยึดติดเท่าไร ทุกข์ก๊อรุ่มเร้า

ความเศร้ามาเกาะกินใจ แสนจะทรมาร ปวดร้าว อย่างสุดๆๆๆ แต่ทุกอย่างผ่านมาด้วยดี


กาสะลองวันนี้ อย่างที่ตะเองเห็น ติด hi5 งอมเลยอิอิอิอิ โลกของความจริงมันแย่ๆๆๆ

เลยหนีๆๆๆๆเข้ามาตรงนี้ เฮ้อ คิดถึงไม่เคยลืม ไม่คิดจะลืม ตลอดไป

หลานทนทาน..
ป้างานยุ่งจริงๆๆ เพราะจวนจะถึงวันงาน 11 ธค. นี้ ไม่มีเวลาคอมเม้นท์เพื่อน ๆ หลานๆ เลย
ไว้ให้งานการเข้าที่เข้าทางจะแวะมาคุยด้วยบ่อยๆๆนะ คิดถึง คิดถึงหลานทนทานนะ
เทคแคร์จ๊ะ

ป้าแช่ม

ตำนานรักพระจันทร์‏


นานมาแล้ว...สมัยโลกมีพระจันทร์อยู่สองดวง
มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง
..กับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย
และดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ ต่างก็รักกันมาก
ดวงจันทร์ทั้งสองไม่เคยแยกห่างจากกัน...
..ทุก ๆ คืนเมื่อมองไปบนท้องฟ้า
จะเห็นดวงจันทร์ทั้งคู่ อยู่เคียงข้างกันเสมอ..


แต่แล้ววันหนึ่ง..
ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับพระอาทิตย์
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงหลงไหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์
จนเลื่อนตัวไปตามพระอาทิตย์ทีละน้อย ทีละน้อย.....
และก็แยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งในที่สุด..
เมื่อค่ำคืนมาถึง..







จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่เพียงดวงเดียว...
ส่วนดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงไปทุกหนทุกแห่ง...


คืนแล้วคืนเล่า วันเวลาล่วงผ่านไป
แต่ดวงจันทร์ผู้ชายก็ไม่สามารถตามหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้พบ...
ด้วยความคิดถึงแล้วอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุดทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายคิดว่า


"หากเรามัวแต่อยู่อย่างนี้ คงไม่เจอแน่ ๆ "
จึงตัดสินใจ..ระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั่วจักรวาลเพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น...


....เมื่อเวลาผ่านไป
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงเห็นความจริงว่า..
แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามสักปานใด
แต่ดวงอาทิตย์ก็มิส่องแสงเจิดจ้า แต่เพียงเธอเท่านั้น
ยังส่องแสงไปดาวอื่น ๆ อีกมากมาย

ดวงจันทร์ผู้หญิงก็กลับไปหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง..
....แตจ่หาเท่าไหร่ก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ
ต่อมาจึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง เพียงเพื่อตามหาตน
จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็ก ๆ
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้ว่าไม่มีวันที่จะได้เจอกับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไป

จึงได้แต่เศร้าโศกและเสียใจ...
แต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชายมีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง
ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง
ที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน
ส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง
เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เคียงข้างดวงจันทร์


จนเกิดเป็นดวงจันทร์และดวงดาว ให้เราเห็นจนถึงทุกวันนี้ ....
หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน วันไหนที่เห็นจันทร์สวยสด
วันนั้นคุณก็จะไม่เห็นดาวดวงน้อยส่องแสง
หรือวันไหนคุณเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้ามืด
วันนั้นคุณก็จะไม่พบดวงจันทร์....
" ....เขาและเธอไม่อาจพบกันตลอดกาล...."





*เมื่อพบคนรักที่ดีแล้วก้อจงรักษาเค้าคนนั้นไว้ให้นานๆนะ*

จะได้ไม่ซ้ำรอยของพระจันทร์



มาหาอีกแล้วววจ้าาาาา

มาแล้วนะจ๊ะ นานๆๆๆมาทีแต่ใจของกาสะลอง แทบจะหลุนออกมาข้างนอกเย้ยย

มาถามหาที่ว่าง....ใจอ่อนแล้วรึจ๊ะตามจีบ ตามอ้อน ตามง้อออ มาตั่งนานแล้ว


หัวใจเค้านะ มันว่าง ไร้ความรู้สึกของ....,มานานแสนนานเลยไม่คิดนะว่าแม่ทูนหัว


ยังต้องการอีกมั้ยจ๊ะ ถ้าต้องการบอกๆๆมาหน่อยนะ จะจ้องติ๋วฯ แล้วบินไปขอเลยละ


อิอิอิ ชีวิตของตะเองเป็นไงบ้าง ว่างๆๆเล่าข่าวมาบ้างนะจ๊ะ คิดถึงมากนะ ไม่ลืมเลย

ว่าครั่งหนึ่งได้รุ้จัก คนน่ารักคนหนึ่ง

พูดเล่นอ่า พี่ทน ไม่ได้น้อยใจหรอกค่ะ
แค่เป็นห่วงค่ะ หายไป( เหมือนนู๋อ่าแหระ 555)
รู้ว่าพี่ทน งานยุ่งค่ะ และ เข้าใจ
เพราะหน้าที่ เราก็เหมือน ๆ กันค่ะ
นี่ก็ใกล้วันเกิด น้องตะวันแระ
จะ 4 ขวบแล้ว เร็วเหมือนกันนะคะ พี่ทน
...

คิดถึงพี่ทนค่ะ
ยังไงก็ดูแล สุขภาพคะ อากาศหนาวแว้ววววววว

สวัสดีค่ะพี่สาว สบายดีหรือเปล่าค่ะ

คิดถึงมากมายค่ะ แต่ไม่กล้าโทรหา

ฝันดีนะค่ะ

พี่จ้า แวะมาหา
กลัวจะลืมน้องสาวคนนี้
พี่ทนเป็นไงบ้าง
ไม่ได้ข่าวเลย (จะน้อยใจดีไหมเนี่ย อิอิ)
คิดถึงอ่า พี่ มาก ๆๆ ด้วย

[ของตกแต่งโดนๆคลิกเลย] คิดถึงจังนะจ๊ะ

ดีใจจังค่ะ ที่พี่ทนแวะมา
อืม ตอนนี้ น้ำไนล์ ก็เป่าเค้กวันเกิด 5 ขวบไป เรียบร้อยค่ะ
ปีนี้ เป่าเป็นพิธีค่ะ อิอิ
น้องตะวัน ก็คงจะใกล้แล้วเหมือนกัน
นิดจำวันเกิดหลานไม่ได้ค่ะ พี่ทน อิอิไม่ว่ากันนะค่ะ

คิดถึงพี่ทนจังค่ะ
พวกเราห่างกันไปเยอะเลยค่ะ
แต่ความคิดถึง มีให้ตลอด ไม่น้อยลงเหมือนเวลาหรอกค่ะ

เพื่อนนานาเพิ่งกลับมาจากกรีนเขาใหญ่เมื่อวาน

เค้าบอกว่าไม่ค่อยสวยเหมือนในทีวี แล้วก็แพงมากกก เอิ๊กกก

เรื่องของเรื่องเค้าอยากโปรโมทรีสอร์ทตะเองป่าวมะรุ อิอิ

พี่ทนได้ดูฝนดาวตกป่าวอ่ะคะ

เมื่อคืนนี้ท้องฟ้าเปิด ปลอดโปร่งโล่งสบายนานาเลยรอดูจนตีหนึ่ง

พอเกือบได้เวลา ด๊านนนนนนนน เผลอหลับ ฮือๆๆๆ

เอาวะคืนนี้จะถ่างตารออีกซักรอบนึง แหะ แหะ

ปีใหม่นานาว่าจะไปเกาะช้างค่ะพี่ทน

ตอนเช้าๆได้ดูทะเลหมอกบนยอดเขาด้วยน๊า

อืมมม ใช่แล้ว ใช่แล้ว ลมหนาวมเยือนแน่แท้คราวนี้

เมื่อคืนนี้รู้สึกหนาวจริงๆนะคะ หนาวที่บ้านเราโรแมนติกดีออก

อึ๊ยยยยยยย หนาวๆๆๆๆ อยากมีคนกอดดดด แหะ แหะ

มามะ กอด กัน ให้หายหนาวไปเลยนะค๊า จุ๊บบบบบ

สวัสดีค่ะ น้องทน

หลังพายุผ่านไป ฟ้าย่อมสดใสเสมอ

หลังผ่านปัญหา จะรู้ว่าปัญหานั้นเล็กนิดเดียว

ไม่เป็นขุนนางนะ ได้ แต่ไม่เป็นคนไม่ได้

มีแต่วันนี้ที่มีค่า ไม่มีวันหน้า วันหลัง

เมื่อวานก็สายเกินแล้วพรุ่งนี้ ก็สายเกินไป


อย่าหวังว่าจะได้รับความรัก จากคนที่คุณรัก

เพราะคนที่คุณรัก ไม่ได้รักคุณ หมดทุกคน

เพื่อนทั่วไป ไม่เห็นคุณร้องไห้

เพื่อนแท้ มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาให้

เพื่อนทั่วไป ถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ

เพื่อนแท้ จะมาแต่หัววันเพื่อช่วยเตรียมงาน

เพื่อนทั่วไป คาดหวังให้คุณเคียงข้างเขาเสมอ

เพื่อนแท้ คาดหวังที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป เพื่อนทั่วไป เข้าหาผล

ประโยชน์ ที่ได้รับจากเรา



เก็บมาฝากจ้าาา

เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มาไงนะเนี้ย

รวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆยางงงงงงงงง


คิดถึงนะ มากด้วย แม่ทูนหัว


คิดถึงคำนี้ออกจากใจคนไกลอะ

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี

1 ปี เท่ากับ 365 วัน

แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน

คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที

ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม...ไม่เลว 3,120 สัปดาห์



แสดงว่า เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดู

นาฬิกา

แทบเบือนหน้าจากปฏิทิน เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับแถวหลังเพื่อรอวันลาโลก

เปล่าเลย ผมไม่ได้กลัวตาย ตรงกันข้าม ผมคิดว่าตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มันน้อยมาก

หากคำนวณในเชิงตัวเลข ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน เพลงอีกหลายเพลงที่ยังไม่ได้ฟัง

หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เคยดู ความรู้สึกในใจมากมายที่ยังไม่เคยบอก

พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป

โอ๊ย...กลุ้ม สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามันน้อยเกินไปจริงๆ

และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้น คือ ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี

แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน

นั่นแสดงว่า บางคนไม่ได้มีเวลาอยู่บนพื้นโลกถึง 21,900 วันหรอกนะ

อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ

อุแม่เจ้า... 2 คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึงสามพันแล้วเหรอเนี่ย

คิดแบบนี้แล้วต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู กางปฏิทินออกกว้างๆ

เพราะนี่คือวันเสาร์ที่เราเหลือ...บนพื้นโลก


นี่เรากำลังอ่านอะไรบ้าบอ อยู่เนี่ยคิดมากไร้สาระ ฟุ้งซ่าน(รู้นะว่าพวกเธอคิดอยู่)
....
ไม่เลย นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งนั้น หากเป็นความจริงที่เราไม่ค่อยได้มองมัน เอาล่ะ นี่

คือ เรื่องจริงเรื่องหนึ่ง

ที่คนส่วนใหญ่มองข้ามมันไป งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 18 ปี แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,235

วัน และผ่านคืน

วันเสาร์มา ร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น...คำนวณเองบ้างซิว้อย!!


เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลาที่(คาดว่าน่าจะ)เหลืออยู่ผลลัพธ์ที่ได้ เราจะยังไงกับมันดี


แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวันๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่

แม่จิกหัวใช้

เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า เงินเดือน

บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ ไม่ก็เห็น

เพียงว่า

เพื่อนเรียน เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่ากูจะเป็นอะไรดี

บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น แต่กลับปล่อย


ให้หัวใจตัวเอง

เหลือแต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน

บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวันๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่ งอนการกุศล

ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ...ไอ้บ้า!!!

และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม 'ฆ่าเวลา' ... ชีวิตมันว่างจัด ขนาดต้องนั่งฆ่าเวลากันเลย

บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี


อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ


ลองคิดแบบนี้บ้าง...ใช่แล้ว...เราจะเกิดความเสียดายเพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านอย่างที่เราไม่ได้ทำ


ตายได้ยังไงหากฝันไม่สำเร็จ...ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย

แต่ให้รีบทำทุกอย่างก่อน ที่จะตาย...ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้


เคยสงสัยมั้ย... ทำไมเราถูกกำหนดไม่ให้รู้วันตายของตัวเองเพราะมันจะทำให้เราไม่แยแส
ทุกสิ่งทุกอย่าง

และตอบสนองความต้องการของตัวเอง ทั้งในทางดีและทางชั่ว

และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบบว่าถ้าตาย
วันพรุ่งนี้ก็จะได้นอนตาหลับ เกิดโชคดีไม่ตายขึ้นมาเราก็จะได้กำไรในการอยู่ต่อเพื่อทำสิ่งดีที่ยังค้างคา


ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า...พรุ่งนี้ชั้นจะตายแล้ว

ทำในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก

ตามฝันของเราไปสุดโต่ง...ต้องรีบแล้ว...เดี๋ยวตายยนะ...เตือนแล้วไง

รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย.
..
เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ)ตายแล้ว


ใช้เวลา(ที่อาจจะ)สุดท้ายที่มีต่อกันไว้ กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดสุดท้ายของเรา

นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอยให้สัมภาษณ์

ยมบาล


คนข้างบ้านเดินหน้าแป้นแล้นมาบอกกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน ในมือมีซองสี

ชมพูพร้อม
การ์ด ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง แต่เมื่อกี๊นี้ว่าที่เจ้าสาวเพิ่ง

โทร.มา
ปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย... แต่กว่าที่คนเป็นแม่จะได้รู้ข่าวร้าย ก็
ปาไป 5 วัน ซองในมือผมกลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้กลายเป็นพวงหรีดและทั้งหมด


กลายเป็น

แรงบันดาลใจที่อยากจะบอกว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ


อ้าว!!! รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ทำทุกอย่างที่

เรายังไม่ได้ทำ


เดี๋ยวตายซะก่อน...เสียดายแย่!!!

เก็บมาฝากนะจ๊ะ คิดถึงอีแระ